Ερωτικός,Τραγικός,Ιστορικός Σαίξπηρ

  • Shakespeare
  • House-Stamford
  • SHAKESPEARE_AMLET
  • Ερρίκος-ο-Δ
  • Ρωμαίος-και-Ιουλιέτα
  • Βερόνα


Listed by Natalia Magoulianou
Place Category: TheatrePlace Tags: Σαίξπηρ

Profile
Profile
More Info
Photos
Map
Reviews
Related Listing
Authored by Expert
  • Η εξέλιξη του Αγγλικού θεάτρου από τον Μεσαίωνα μέχρι το 1642
    Οι θεατρικές πρακτικές του μεσαίωνα εξακολουθούσαν να δεσπόζουν, το πνεύμα της Αναγέννησης άρχισε να γίνεται αισθητό και στην Αγγλία. Μέσω των ανθρωπιστών που ήρθαν στη Αγγλία και δίδαξαν στα μεγάλα πανεπιστήμια Κέμπριτζ και Οξφόρδη τις γνώσεις τους. Έτσι οι απόφοιτοι της Οξφόρδης μετέδωσαν όσα έμαθαν στα σχολεία. Μέχρι το 1520 παρουσιάστηκαν οι παραστάσεις των ανθρωπιστών στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ , αλλά το 1546 το Queen’s College ανέλαβε την ευθύνη για την ετήσια παρουσίαση των θεατρικών έργων και σχεδίασε μια κινητή θεατρική κατασκευή για την κεντρική του αίθουσα. Οι μαθητές παρουσίαζαν θεατρικά έργα ένα από τα πιο γνωστά έργα ήταν «Η Βελόνα των Γκάμερ και Γκάρτον». Στη συνέχεια οι ανθρωπιστικές επιδράσεις μεταφέρθηκαν και στις Νομικές Σχολές του Λονδίνου. Το 1561 η Νομική Σχολή Ίντερ Τεμπλ παρουσίασε το έργο, που θεωρείται η πρώτη αγγλική τραγωδία «Γκόρμποντακ ή Φέρεξ και Πόρεξ» και την επόμενη χρονιά παρουσιάστηκε και μπροστά στην βασίλισσα Ελισάβετ. Το συγκεκριμένο έργο εντυπωσίασε σε μεγάλο βαθμό το αριστοκρατικό κοινό του και μέχρι το 1590 τυπώθηκε πέντε φορές. Το 1566 παρουσιάζεται από την Νομική Σχολή Γκρέις Ιν το έργο «Οι δήθεν» το οποίο μέσα από την επιτυχία του καθιέρωσε την πρόζα στην αγγλική κωμωδία και έκανε μόδα τις ιταλικές υποθέσεις και τα σκηνικά. Τέλος το 1580 όλες οι τάσεις του δράματος άρχισαν να συγχωνεύονται , κυρίως χάρη στον Τόμας Κυντ και σε μια ομάδα μορφωμένων ανδρών, που συνήθως ονομάζονται «Πανεπιστημιακές Διάνοιες», οι οποίοι άρχισαν να γράφουν για τις δημόσιες σκηνές. Οι πιο σημαντικοί από τους οποίους εμπνεύστηκε και επηρεάστηκε για την συγγραφή κάποιων έργων του ο Σαίξπηρ ήταν ο Τζον Λίλι , ο Ρόμπερτ Γκρην και ο Κρίστοφερ Μάρλοου.

    Η ζωή και το έργο του Σαίξπηρ
    Υποστηρίζεται ότι ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ (1564-1616) είναι ο μεγαλύτερος θεατρικός συγγραφέας όλων των εποχών. Έκανε την εμφάνιση του στον θεατρικό κόσμο του Λονδίνου ως ηθοποιός κάπου ανάμεσα στο 1585 και το 1592. Ένας από τους θιάσους που εμφανίστηκε σαν ηθοποιός και παρέμεινε μέχρι το τέλος της καριέρας του ήταν ο θίασος των Τσέμπερλενς Μεν το 1954. Έγινε μέτοχος στο θέατρο Γκλόουμπ το 1598 και το 1608 στο δεύτερο θέατρο Μπλάκφραϊαρς. Συνεπώς ασχολήθηκε άμεσα με περισσότερες πλευρές του θεάτρου από οποιονδήποτε άλλο συγγραφέα της εποχής του. Ξεκίνα να γράφει μεταξύ του 1589-1592 με πρώτο του έργο τον Ερρίκο Στ’ Μέρος Α, Β και Γ. Για τα επόμενα δέκα χρόνια έγραφε μια κωμωδία και μια τραγωδία τη σεζόν. Για τα υπόλοιπα δέκα χρόνια της καριέρας του η παραγωγή του ήταν μικρότερη, έγραψε μόνο τραγωδίες και τραγικωμωδίες, αρκετές από αυτές σε συνεργασία με άλλους συγγραφείς. Συνολικά τα έργα του Σαίξπηρ ανέρχονται στον αριθμό τον τριάντα οκτώ μαζί με τα οποία έγραψε και ένα πρώιμο έργο που χάθηκε με τίτλο «Αγάπης αγώνας γόνιμος» και ένα τελευταίο χαμένο έργο, τον «Καρντένιο» (1612-1614), γραμμένο με τον Τζον Φλέτσερ. Επίσης μέσα από τον Τόμας Κυντ επηρεάστηκε και έγραψε την τραγωδία του «Άμλετ» αφού αποτελεί τραγωδία «εκδίκησης». Από τον Τζον Λίλι που έγραφε βουκολικές κωμωδίες συνδυάζοντας όμως την κλασσική μυθολογία με αγγλικά θέματα επηρεάστηκε ο Σαίξπηρ και έγραψε βουκολικό δράμα με τίτλο « Όπως σας αρέσει». Τέλος ο Σαίξπηρ υπήρξε αναμφισβήτητα ο πιο περιεκτικός , αισθαντικός και δραματουργικά επιτυχημένος θεατρικός συγγραφέας της εποχής του. Επιδόθηκε σε όλα σχεδόν τα δημοφιλή δραματικά είδη και θέματα της εποχής του και τους έδωσε πάντοτε την πιο εμπνευσμένη τους έκφραση.

    Ρωμαίος και Ιουλιέτα
    Το έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» είναι μια από τις τραγωδίες που έγραψε ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ περίπου το 1595. Το έργο ξεκινά με μια διαμάχη στους δρόμους της Βερόνας της Ιταλίας ανάμεσα σε δυο οικογένειες, τους Καπουλέτους και τους Μοντέγκους (οι δυο οικογένειες των ηρώων). Ο Ρωμαίος αναζητώντας τη Ροζαλήτα, πηγαίνει μεταμφιεσμένος στον χορό που έχει οργανώσει ο Καπουλέτος όμως εκεί συναρτάει την Ιουλιέτα και οι δυο τους ερωτεύονται. Οι δυο νέοι ανακαλύπτουν ότι οι οικογένειες τους βρίσκονται σε αντιπαλότητα και ότι δεν θα τους επιτρέψουν να ζήσουν μαζί. Το ίδιο βράδυ ο Ρωμαίος πηγαίνει στο παράθυρο της Ιουλιέτας και οι δυο νέοι ορκίζονται αιωνία αγάπη. Την επομένη μέρα παντρεύονται κρυφά και ενώ δεν γνωρίζουν τίποτα οι γονείς της Ιουλιέτας, αυτοί αποφασίζουν να παντρέψουν την κόρη τους με το αρχοντόπουλο Πάρη. Η Ιουλιέτα έρχεται σε σύγκρουση με τον πατερά της και ζητά την βοήθεια του Πατερά Λαυρέντιου ο όποιος της εξηγεί ένα σχέδιο. Την παραμονή του γάμου τους η ηρωίδα θα πάρει ένα φάρμακο που θα την κάνει να φαίνεται νεκρή ώστε να μη παντρευτεί τον Παρά και να έρθει ο Ρωμαίος στον “τάφο” της και να την πάρει να ζήσουν μαζί. Ο Πατέρας Λαυρέντιος γραφεί το σχέδιο σε ένα γράμμα και το στέλνει στον Ρωμαίο, αλλά αυτό δεν έρχεται ποτέ στα χεριά του. Ο Ρωμαίος όταν μαθαίνει τα τραγικά νέα, αγοράζει δηλητήριο και πηγαίνει στον τάφο της Ιουλιέτας για να την θρηνήσει. Εκεί πίνει το δηλητήριο και πεθαίνει. Όταν ξυπνά η Ιουλίττα βλέπει τον νεκρό Ρωμαίο και από την θλίψη της αυτοκτονεί με ένα μαχαίρι. Μαθαίνοντας τη σύμφορα από τους φρουρούς, τρέχουν στον χώρο του τραγικού επεισοδίου οι δυο οικογένειες, ο Ηγεμόνας και ο Πατέρας Λαυρέντιος και ο Μπενβόλιο (φίλος του Ρωμαίου). Εκεί εξηγούν οι δυο τελευταίοι τα γεγονότα που οδήγησαν τους δυο νέους σε τραγικό τέλος και οι δυο οικογένειες συμφιλιώνονται.
    Η πρώτη έκδοση της τραγωδίας Ρωμαίος και Ιουλιέτα χρονολογείται περίπου το 1597. Το κείμενο δεν είχε υπογράφει από τον ποιητή και μαλών κάποιος άλλος, πιθανόν ηθοποιός, υπέγραψε το έργο. Βέβαια μπορεί να ευθύνονται περισσότεροι για το κλεψίτυπο. Η δεύτερη έκδοση του έργου, δυο χρόνια αργότερα, με την υπογραφή του Σαίξπηρ, δεν είναι τόσο καλή όσο η πρώτη, αλλά μας δίνονται περισσότερες σκηνοθετικές πληροφορίες.
    Κατά τη συγγραφή του έργου ο ποιητής ήταν τριάντα ενός χρόνων, νέος και εμποτισμένος από τη διάθεση της λυρικής νιότης και του ερώτα. Πηγή έμπνευσης του ήταν η Ιταλία , χώρα της μαγιάς, της φυγής του πάθους και των novellieri. Οι τελευταίοι είχαν ασχοληθεί προηγούμενος με το θέμα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας χρησιμοποιώντας αλλά ονόματα. Επίσης, το στοιχείο του “υπνωτικού” για την ματαίωση του γάμου βρίσκεται σε έργο του Ξενοφώντα. Ο Σαίξπηρ φαίνετε να δανείζετε το θέμα από μια αγγλική μετάφραση του έργου του Μπαντέλλο (μπορεί να διάβασε και την εκδοχή του Άγγλου ποιητή Άρθουρ Μπρουκ που γράφθηκε το 1562). Γενικά ο ίδιος είχε λατινικό τρόπο σκέψης, λόγο της μόρφωσης που είχε.

    Ο ίδιος λόγος είναι που του έδωσε την ευκαιρία να μελετήσει σημαντικά κείμενα Λατινικών και Ελληνικών έργων. Τέλος, μια πυγή μας λέει ότι άλλο ένα σημείο αναφοράς στην έμπνευση του, ήταν η ανάγνωση από καθαρή μετάφραση της Βίβλου, από τους Μπισοπ και Γενεβα (η Βίβλος ήταν γραμμένη στα λατινικά).
    Ο Βασιλιάς Ερρίκος ΣΤ΄
    Το έργο Ο Βασιλιάς Ερρίκος ΣΤ΄ Ά μέρος, ανήκει σε μια τετραλογία έργων (Β, Γ και Ριχάρδος ο Γ΄). Το έργο τυπώθηκε το 1623, επτά χρόνια μετά τον θάνατο του Σαίξπηρ. Στο κείμενο έχουν παρατηρηθεί πολλά λάθη και ανεξήγητα σημεία, που έχουν φέρει σε συμπέρασμα ότι το έργο γράφθηκε σε συνεργασία με άλλους ποιητές.
    Αν και το έργο είναι νεανικό, παρατηρείται ότι έχει καλή συνέπια και θεατρικότητα, αλλά και γνώση των γεγονότων. Όσο αφορά τη θεατρικότητα, το ύφος του ποιητή είναι ωμό και όχι περίτεχνο. Αυτό εξηγάτε επειδή χειρίζεται ένα ιστορικό πρόσωπο και τα γεγονότα της εποχής αυτής, όποτε δεν μιλάμε για ένα καθαρά λυρικό-φανταστικό έργο όπως ο Ρωμαίος και Ιουλιέτα και τον Άμλετ. Γενικά μέσα στο έργο εμπεριέχεται μεγάλη γκάμα επεισοδίων που αιτιολογούν το ύφος του ποιητή, όπως μάχες, νιτρικές, πολιορκίες, προδοσίες κ.α.
    Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ο Σαίξπηρ ήταν νέος σε ηλικία όταν έγραψε το έργο. Είναι φανερό ότι μέσα στο έργο (και στα υπόλοιπα που ακλούθησαν) θέλει να δείξει την υπέροχη της Αγγλίας έναντι των άλλων δυνάμεων της εποχής. Τα χρόνια που διηγείται ο ποιητής, είναι αυτά του εκατονταετή πολέμου της Αγγλίας με την Γάλλια, και αυτά του “πολέμου των ρόδων” δηλαδή τον εμφύλιο μεταξύ των δυνατότερων οίκων του βασιλείου της Αγγλίας για τη διεκδίκηση του θρόνου. Επίσης, διακρίνεται μια πτυχή του εθνικισμού του Σαίξπηρ, δείχνοντας ότι η χώρα του καταπολεμά τους εχθρούς της με επιτυχία. Στη συγκεκριμένη σειρά έργων παρατηρείτε μια αφοσίωση ως προς την αλήθεια των γεγονότων και όχι τόσο λυρικότητα. Αυτό φαίνεται καθώς ο ίδιος, χρησιμοποίησε πήγες από ιστορικούς της εποχής, του Raphael Hilinshed (Chronicles of England, Scotland, Ireland) και Samuel Daniels.

    Άμλετ
    Συνοπτικά η υπόθεση του έργου έχει ως εξής, ο πατέρας τού Άμλετ, ο βασιλιάς της Δανίας, σ’ έναν νικηφόρο πόλεμο σκοτώνει τον βασιλιά της Νορβηγίας. Ενώ ο Φορτεμπράς, ο γιος του βασιλιά της Νορβηγίας, ετοιμάζεται για έναν νέο πόλεμο, ο βασιλιάς της Δανίας δολοφονείται από τον αδελφό του, ο οποίος σφετερίζεται έτσι τον θρόνο της Δανίας και παντρεύεται τη χήρα του σκοτωμένου βασιλιά. Οι αδελφοί των σκοτωμένων βασιλιάδων σταματούν τον πόλεμο. Κάποια στιγμή το φάντασμα του πολέμαρχου πατέρα ζητεί από τον νεαρό Άμλετ να εκδικηθεί τον θάνατό του. Ο Άμλετ αποφασίζει να αυτοεξοριστεί μα τελικά επιστρέφει και διαπράττει μια σειρά από φόνους, πρώτος από τους οποίους είναι ο φόνος του Πολώνιου, του πατέρα της φίλης του Οφηλίας. Στην τελική σκηνή του έργου ο Άμλετ σκοτώνει τον Λαέρτη σε μονομαχία -τον αδελφό της Οφηλίας- και έπειτα τον ίδιο τον βασιλιά σφετεριστή Κλαύδιο, ενώ η μητέρα του πέφτει νεκρή από το δηλητηριασμένο κρασί που προοριζόταν για τον ίδιο. Ο ίδιος ο Άμλετ πέφτει νεκρός από το δηλητηριασμένο ξίφος του Λαέρτη, ενώ ο Φορτεμπράς καταφτάνει και προστάζει να μεταφέρουν το άψυχο σώμα του Άμλετ εκτός σκηνής.
    Όπως σημειώνει ο Harold Bloom με τον Άμλετ ο Σαίξπηρ εκδικείται εν μέρει την τραγωδία εκδίκησης, γιατί ο Άμλετ δεν ανήκει σε κανένα θεατρικό είδος. Είναι το πλέον απεριόριστο όλων των ποιημάτων. Σαν στοχασμός πάνω στο τρωτό του ανθρώπου απέναντι στον θάνατο, μόνο με τις εγκόσμιες γραφές μπορεί να συγκριθεί. Επίσης στις σύγχρονες εκδόσεις, που βασίζονται στο σύνολο των επαληθευμένων κειμένων, ο άκοπος Άμλετ είναι τέσσερις χιλιάδες στίχους, έχει τη διπλάσια διάρκεια από τον Μάκβεθ. Είναι το μεγαλύτερο έργο του Σαίξπηρ , και ο ρόλος του πρίγκιπα εξίσου μοναδικός. Τέσσερις αιώνες τώρα ο Άμλετ παραμένει το πλέον προωθημένο θέατρο που το μιμήθηκαν και σπάνια το ξεπέρασαν. Δύσκολα υπερβαίνει κανείς τον Άμλετ , επειδή το έργο αυτό θέτει τα όρια της θεατρικότητας , και ο ίδιος ο Άμλετ είναι ένα συνειδησιακό σύνορο που δύσκολα το διαβαίνεις. Τέλος τονίζει ότι η απομόνωσή του είναι πλήρης και το γεγονός ότι στον Άμλετ δεν υπάρχει τέλος οφείλεται στο ότι και ο ίδιο ο Σαίξπηρ είναι ατελείωτος.
    Σε ότι αφορά την ψυχαναλυτική ανάλυση του συγκεκριμένου έργου έχει αναφερθεί χαρακτηριστικά ο Φρόιντ μέσα από το βιβλίο του «Η ερμηνεία των Ονείρων» . Πιο συγκεκριμένα ο Φρόιντ μελετώντας τον Άμλετ του Σαίξπηρ θέλησε να εξεικονίσει το Οιδιπόδειο και έτσι χρησιμοποίησε αυτό το παράδειγμα μέσα από την λογοτεχνία καταλήγοντας όμως σε κάποια συμπεράσματα:
    • Ο πρίγκιπας της Δανίας Άμλετ μαθαίνει από το φάντασμα του δολοφονημένου πατέρα του ότι ο δολοφόνος του ήταν ο αδερφός του πατέρα του και θείος του Άμλετ, ο οποίος αφού διέπραξε το έγκλημα παντρεύτηκε τη σύζυγο του θύματος και μητέρα του Άμλετ, Γερτρούδη.
    • Το φάντασμα (και η κοινή λογική) προσδοκούν ο γιός να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα, να σκοτώσει δηλαδή τον δολοφόνο και προδότη θείο του. Όμως ο Άμλετ διστάζει και καθυστερεί αδικαιολόγητα να δράσει.
    • Για ποιον λόγο διστάζει ο Άμλετ να πράξει όπως πρέπει;
    • Η απάντηση του Φρόιντ είναι ότι οι αναστολές του Άμλετ οφείλονται στο αίσθημα της ενοχής. Στο ασυνείδητό του πάντα σοβούσε η απωθημένη επιθυμία του κάθε γιού, να σκοτώσει τον πατέρα του για να αποκτήσει την μητέρα του, κατά συνέπεια ταυτίζεται με τον δολοφόνο θείο που διέπραξε το έγκλημα (θα ήθελε, ασυνείδητα, να το είχε διαπράξει ο ίδιος) και συνακόλουθα νιώθει ενοχή για αυτήν την ταύτιση.
    • Μάλιστα ο Φρόιντ προχωρά ακόμα παραπέρα. Ο Σαίξπηρ έγραψε τον Άμλετ λίγο μετά τον θάνατο του δικού του πατέρα, γεγονός που θα πρέπει, υποθέτει ο Φρόιντ, να αναζωπύρωσε στοιχεία του απωθημένου Οιδιπόδειου του ίδιου του Σαίξπηρ, τα οποία διοχετεύτηκαν «μετουσιωμένα» στη συγγραφή του έργου.
    • Βέβαια ούτε ο Άμλετ «έχει συνείδηση» των αληθινών του κινήτρων, ούτε ο Σαίξπηρ: δεν έχουμε πρόσβαση στο ασυνείδητό μας.
    Όμως παρά την άποψη του Φρόιντ για τον Άμλετ ο Harold Bloom θεωρεί ότι παρά το ορμέμφυτα του Φρόιντ , δεν υπάρχει ίχνος Οιδίποδα στον Άμλετ. Το αμλετικό σύνδρομο δεν είναι αιμομικτικό, είναι θεατρικό. Ο Άμλετ πρίγκιπας ηθοποιών, ηθοποιούς σκοτώνει. Στο τέλος της παράστασης είμαστε πλουσιότεροι κατά οκτώ πτώματα: Οφηλία, Ρόζενκρατζ και Γκίλδενστερν, Πολώνιος, Κλαύδιος , Γερτρούδη, Λαέρτης και Άμλετ.

    Μαγουλιάνου Ναταλία
    Κολοκυθάς Κωνσταντίνος

    Ουίλιαμ Σαίξπηρ-Βιογραφία https://youtu.be/SBiD6J3FaDY
    Άμλετ-Θεατρική παράσταση στα ελληνικά μέσω του 3ου προγράμματος https://youtu.be/-mSCF1l3_is

  • Authored by Expert: No
  • No Records Found

    Sorry, no records were found. Please adjust your search criteria and try again.

    Google Map Not Loaded

    Sorry, unable to load Google Maps API.

  • Leave a Review

    Your email address will not be published. Required fields are marked *

  • Authored by Expert: No